Een paar dagen na de aanslagen van 11 september stond ik op het rooster voor de Kroonbede – bidden voor de overheid.
Ik ben zelf nooit in New York geweest. En toch begrijp ik, dat er kranten zijn die schrijven: wij zijn allen New Yorkers. Zo dicht komt het bij je. Het komt op je netvlies, natuurlijk, omdat we de TV en de kranten zien. Maar het raakt ons zo diep, gewoon omdat het een deel van ònze wereld is die instort. Als ik nou vandaag op een rijtje zet waarom ik zo geschrokken ben, dan is dat om drie redenen. Het is omdat ik denk:
- zo kwetsbaar is mijn leven
- zo slecht kunnen mensen zijn
- zo wankel staan de goden van vandaag
In het volmaakte gebed leerde Jezus ons, te bidden: “Vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren”. Uit dat gebed blijkt, dat Gods vergeving aan ons en onze vergeving aan elkaar iets met elkaar te maken hebben. Hoe ze met elkaar te maken hebben, dat is nog een ander verhaal. Maar ze hebben met elkaar te maken en in dit hoofdstuk wil ik bepleiten om zo diep mogelijk in te dalen in de vragen die menselijke vergeving oproept. Ik heb namelijk de stille hoop, dat we door ons te verdiepen in wat er gebeurt bij vergeving tussen mensen, ook dichter komen bij het geheim van God, dat vergeving heet. 
Laatste reacties: