Vandaag, donderdag, was de laatste van drie dagen les geven op het seminarie in Canning. De groep studenten is bepaald kleiner dan zo’n tien jaar geleden. Er zijn minder roepingen in deze tijd, zegt Sukrit. Overigens zou Christ Mission Ashram ook niet onbeperkt nieuwe predikanten kunnen aanstellen. Het werk groeit wel, er zijn steeds bekeerlingen, maar het is voor de mensen ook een strijd om christen te blijven. De problemen, kortom, die wij ook goed kennen – al is de situatie onvergelijkbaar.
Mijn lessen gaan deze dag over “verlos ons van de boze” en over bevrijdingspastoraat. Het is bepaald geen eenrichtingsverkeer: de aanwezige studenten en predikanten zitten er vaak middenin. Ze herkennen heel goed dat je er niet altijd op in moet gaan als mensen “boze geesten” zien (hindu’s zien overal geesten), maar dat je wel moet weten wat te doen als het evident om de macht van de duivel gaat. Ik heb een samenvatting (vgl. Bevrijding van boze machten) in het Engels vertaald en die is weer overgezet in het Bengaals. Maar, zie het plaatje, één zin had ik per ongeluk onvertaald gelaten en daar kon geen Bengaal iets mee. Evengoed een mooie samenvatting: de realiteit van strijd en bevrijding. Daar gaat het allemaal om.
Daarna terug naar huis, inkopen in de trein en boodschappen op het station:
Laatste reacties: