Voor de morgendienst pakten Annette en ik de fiets naar Winton on the Green waar het lokale kerkje ons hartelijk welkom heette. Je begrijpt: een gezinsdienst met 1½ kind, een paar alleraardigste mensen en een lekeprediker. Twee gasten uit Holland maken er een groot verschil… En toch: het was goed om hier met broeders en zusters samen te zijn, te bidden en te zingen. De lekepreker (Paul nog wat) was van beroep uitgever, vertegenwoordigt bepaalde christelijke auteurs bij onder meer Arkmedia en Callenbach. Twittervriend @paulabspoel moet hem haast kennen?

Anyway, voor het avondgebed in Oxford namen we ook onze jongelui mee naar Christ Church in Oxford. Ik herinner me van New Wine heel goed Simon Ponsonby die daar doceert, maar hem troffen we uiteraard niet aan. De Evensong is normaal een attractie vanwege de koren die het uitvoeren, maar vandaag heette het Said Evensong – geen koor maar gesproken teksten en samenzang. Prachtige ambiance, redelijk wat mensen en een stemmige liturgie. Mooi om het Book of Common Prayer weer eens in handen te hebben, goed om de Bijbel te horen en om te knielen voor gebed. Een plus van beide anglicaanse diensten vond ik dat de echte wereld in de gebeden voor God kwam. De troepen in Afghanistan, de nood in Pakistan, en ook de mensen om de hoek die eenzaam zijn of op andere manier te lijden hebben. Heer ontferm u.

We hebben ons in beide diensten bemoedigd gevoeld. Tegelijk besef ik best dat mijn gezin en ik het niet zouden volhouden in een dorpskerkje met alleen bejaarden of in een liturgische setting zonder personal touch. We horen bij de koffie van mensen dat hun eigen jongelui het ook moeten hebben van de New Wine-ontmoetingen elders. Het is zoeken met de kerk van Christus – of het nu in Apeldoorn of in Winton on the Green is – en tegelijk zie je en geloof je dat Gods werk doorgaat.

Browser: Chrome

Om te internetten heb ik gekozen voor de browser van Google: Chrome. Die is snel, helder en simpel. En hij heeft iets wonderlijks: je hoeft hem nooit te updaten. Daar word ik bij Internet Explorer en bij Firefox gek van – om de haverklap moet je updates installeren, je computer herstarten en allerlei aanwijzingen volgen. Bij Chrome gebeurt dat allemaal ongemerkt. En er vinden wel degelijk vernieuwingen plaats. Zo kun je tegenwoordig je bladwijzers, je voorkeuren en straks ook je extensies synchroniseren zodat je op elke computer dezelfde ervaring hebt.

Email: Gmail

Ik heb verschillende email-adressen voor verschillende doeleinden, maar ik handel ze allemaal af in Gmail. Voor deze functie kies ik dus helemaal voor cloud computing omdat ik op dit punt de online versie veel handiger vindt dan Outlook of welke variant ook. Als ik geen internet heb kan ik er toch bij omdat je offline kunt instellen (Instellingen op de bovenste regel en dan Offline). Dat betekent dat de post van de laatste paar maanden ook beschikbaar is zonder verbinding en bovenal dat je je mail ook kunt beantwoorden zoals je gewend bent. Zodra je weer online bent, zal het verzonden worden.

Documenten: Dropbox

Ik ben fan van Google, maar Google Docs overtuigt me maar matig. Het is ideaal om samen aan een document te werken, of het nu een spreadsheet, een tekstdocument of een presentatie is. Ook gebruik ik het voor documenten die een hele groep mensen steeds beschikbaar moeten hebben of die je zelfs op een website publiceert. Maar om mijn eigen documenten te schrijven, te lezen en te printen heb ik toch veel liever Word of Acrobat op mijn eigen computer.

Voor dit doel ben ik erg blij met Dropbox: dat betekent dat je om te beginnen 2 Gb online opslagruimte gratis krijgt. Maar ook kun je een programmatje downloaden dat voortdurend een bepaalde map op je computer synchroniseert met de online gegevens. Ik heb al mijn tekstdocumenten plus de scans van wat men mij op papier toestuurt in de Dropboxmap gezet en dat betekent dat alles wat ik typ zowel op mijn computer als in the cloud wordt opgeslagen. Sterker nog: ik heb dat programma op verschillende computers geïnstalleerd (waaronder een Linux computer) en daarmee heb ik al mijn documenten op al mijn computers beschikbaar. En mocht ik ooit in een internetcafé in Timbuktu zitten, dan kan ik daar gewoon in de browser mijn ziektekostenpolis vinden. De ruimte van 2 Gb is genoeg voor alles wat ik sinds 1995 geschreven heb, maar als je ook je foto’s en films en audio zou willen synchroniseren dan heb je de betaalde versie nodig. Maar als u nu zo vriendelijk bent om via deze link Dropbox te gaan gebruiken dan krijg ik nog wat extra ruimte cadeau… Voor grote opslag is uiteraard Skydrive van Microsoft met 250 Gb onovertroffen, maar de kracht van Dropbox vind ik dat je eigenlijk niets hoeft in te stellen en dat het toch perfect synchroniseert.

Technisch gezien gebruik ik voor documenten dus een mengvorm van cloud computing en synchronisatie. Ik kan documenten lezen en schrijven zoals ik altijd gedaan heb, maar dan met het gemak dat ik op desktop en laptop altijd de laatste stand van zaken heb. En met als toevoeging dat ik er óók in de clou mee kan computen.

Passwords: Lastpass

Net als iedereen heb ik zoveel online activiteiten dat ik onmogelijk alle passwords kan onthouden. Eén oplossing daarvoor is om altijd en overal hetzelfde password te gebruiken maar dat vind ik te gevaarlijk. Ook heeft iedere browser, ook Chrome, de mogelijkheid om passwords te onthouden. Daar zitten drie bezwaren aan. Ten eerste is het ook riskant want iemand die je laptop vindt, kan al je passwords gebruiken. Ten tweede werkt het voor verschillende applicaties, waaronder telebankieren, niet goed. Ten derde is het niet uitwisselbaar tussen verschillende computers: wat je op de ene ingevuld hebt, is niet zichtbaar op de andere. En in dat internetcafé heb je helemaal niks.

Daarom heb ik gekozen voor Lastpass: je kunt onder meer in Chrome en in Firefox een extensie installeren die het password-beheer overneemt. Je moet “password opslaan” op je computer(s) uitschakelen en vanaf dat moment leert Lastpass alles wat je doet. Kies wel de instelling waarbij je, telkens als je de browser opent, één keer het master-password moet invullen want anders kan nog iedereen erbij.

Financiën: Orov

Net als iedereen gebruik ik telebankieren en dat is handig, maar niet voldoende om je administratie bij te houden of bijvoorbeeld een fiscaal jaaroverzicht te maken. Daarom gebruik ik Orov (offline rekening overzicht). Je kunt uit telebankieren geregeld je gegevens importeren en er, automatisch of handmatig, rubricering aan toevoegen die straks voor je jaaroverzicht bruikbaar is. Ook kun je makkelijk terugzoeken wat je aan wie betaalde. Dit programma overigens is wel handig maar wat verouderd en voldoet niet aan de normen die ik in dit overzicht stel: synchronisatie en online-toegang. Het zou al helpen als ik de data kon synchroniseren met Dropbox maar dat is (nog) niet mogelijk. Mogelijk gaat Dropbox dit oplossen want ze kondigen aan dat ze het mogelijk willen maken om meerdere mappen te synchroniseren. Maar eigenlijk zoek je natuurlijk software die zelf voortdurend je bankgegevens importeert en die dat synchroniseert met je computer. Dat bestaat wel, maar ik heb nog geen freeware gevonden.

Notities: Evernote

De aantekeningen tijdens een vergadering, een inval tijdens de wandeling, webinhoud die je wilt bewaren – houd dat nu eens allemaal bij elkaar op een manier die makkelijk te doorzoeken en overal beschikbaar is. Voor dat doel is Evernote ideaal: op elke computer en ook op je mobile installeer je een programmatje dat al je notities bewaart en synchroniseert. Met de toetscombinatie Win-A sla je tekst van een website of uit een document snel op en het is overal toegankelijk, goed te doorzoeken en desgewenst selectief met anderen te delen. Ik vind het een uitkomst en gebruik het dagelijks. Een nadeel is dat het nog niet beschikbaar is voor Linux.

Agenda: Google Agenda

Mijn agenda bij houden doe ik in Google Agenda, wat me heel goed bevalt. Gaandeweg heeft Google zelf uitstekende hulpmiddelen geleverd om een en ander te synchroniseren met andere software. Zo is er een hulpje voor onder meer Windows Mobile dat er voor zorgt dat al mijn afspraken uit de agenda keurig laat verschijnen op mijn telefoon en andersom. Maar er is ook een synchronisatie met Outlook voor wie dat programma niet kan missen.

Wat is het en waarom moeten wij dat weten?

Cloud computing is dat je zit te computeren “in de wolk”, dat betekent via internet. In z’n meest radicale vorm heb je op je computer alleen nog maar een browser nodig. Daar kun je natuurlijk mee surfen (= websites bekijken). Maar als je je eigen documenten wilt maken of lezen dan ga je naar een website waar al je documenten op staan en waar ze bovendien software voor tekstverwerking hebben. Dat merk je niet eens maar je merkt wel dat je geen Word of Openoffice nodig hebt om toch te kunnen typen of tekst opmaken of wat ook. Hetzelfde geldt voor het bewerken van foto’s, films of audio, voor je bankoverzichten en je elektriciteitsrekening: het zit allemaal in the cloud. Voordeel is dat je altijd op elke computer de laatste versie bij de hand hebt, dat je aan een simpele computer genoeg hebt, en in veel gevallen dat je er samen met anderen aan kunt werken.

Nadelen zijn er ook. In de eerste plaats: als je geen internet hebt, heb je niks en dat wil toch wel eens voor komen. In de tweede plaats: op dit moment is de online software vaak primitiever dan echte software. En in de derde plaats: het is een eng idee dat een verre firma al je geheimen op z’n harde schijf heeft staan – stel dat anderen ermee aan de haal gaan of dat ze er zelf in spieken.

Een eng idee

Over dat derde nadeel kun je een hele boom opzetten maar ik kies ervoor om het voor lief te nemen. Ik heb ook m’n geld op de bank staan en stel dat ze daarmee aan de haal gaan. Dat is geen theoretische kwestie, zoals de lezers weten die hun geld in IJsland op de bank hadden. Daar leren we van dat je beter bij een grote bekende bank kunt zijn. Die is ook kwetsbaar maar als het maar even kan houden we die met elkaar overeind. Vertaald naar de veiligheid van je documenten: ik zou ze niet graag toevertrouwen aan een bedrijf dat niet meer is dan een Chinees met een zolderkamer. Maar met de grote jongens als Google, Microsoft en Apple durf ik het wel aan. Niet dat die op voorhand eerlijker zijn, maar ze hebben een welbegrepen eigenbelang om goed op mijn spullen te passen. Hun grootste kapitaal is niet het geld dat ze hebben maar hun betrouwbare naam. Zodra zelfs maar het gerucht rond zingt dat ze de privacy schenden dan verdampen hun miljardenwinsten. Daarom is de werkelijkheid zoals we die kennen: er komen meer geheimen op straat door verloren usb-sticks, vergeten laptops en afgedankte computers dan doordat iemand Google kraakt. Het lijkt riskant om je geld op de bank te zetten maar een oude sok is gevaarlijker. Zo lijkt het een eng idee dat je geheimen online staan maar de computer die je nu gebruikt is riskanter.

Of is synchronisatie beter?

Cloud computing dus? Het kan zijn dat we er ooit radicaal voor gaan, maar voorlopig vind ik daar de eerste twee bezwaren nog te groot voor: ik heb niet overal internet en voor veel taken vind ik mijn eigen software beter dan wat ze online hebben. Daarom kun je ook aan een alternatief denken en dat heet synchronisatie. Als je nou kon regelen dat mijn computer op zolder precies dezelfde documenten bevat als mijn laptop, mijn mobieltje en de Linux die ik soms gebruik. Dan kan ik in mijn luie stoel aan een document werken en het later op kantoor afmaken, en bovendien heb ik altijd een backup. Dat is inderdaad mogelijk en ik heb het een tijd lang zo gedaan, met slimme software en een server op zolder. Maar het is een hoop gedoe en uiteindelijk niet veilig: als ik thuis brand krijg is alles weg. Bovendien kan ik er niet bij als ik zonder laptop van huis ben.

Een mengvorm

Daarom kies ik voor een combinatie van synchronisatie en cloud computing die prima bevalt, niets kost en makkelijk te installeren is. In het volgende artikel beschrijf ik een en ander. Maak er naar eigen inzicht gebruik van.

• Zie aflevering 2 met praktische informatie

Zo bezien heb ik al een paar maanden een merkwaardige tijd. De laatste tijd bezoek ik kerkdiensten als gewoon gemeentelid en met iedere keer dat ik dat doe groeit mijn bewondering voor mensen die dat elke week doen, jaar aan jaar. Nu zijn we dus bij de NWZC en eerder dit jaar ben ik afgetreden als bestuurslid dus zit ik hier nu als ambteloos burger en het is goed om daar eens kennis mee te maken. Het eerste is dat ze na mijn vertrek de aanmeldingsprocedure zo veranderd hebben dat iedereen en dus ook wij nu eerst twee-en-een-half uur in de rij moet staan voor de inschrijving. Je kunt ook zeggen: na mijn vertrek is de aanmelding met ruim 20% gestegen… Want zoveel is de groei inderdaad, de belangstelling is echt overweldigend.

Vanmorgen gaan we met bijna twee van de drieduizend bezoekers naar de grote tent waar de samenkomsten gehouden worden. Petje af voor honderden vrijwilligers die het hele terrein en ook de inrichting van deze tent weer verzorgd hebben! We beginnen met een flink aantal liederen van aanbidding. Fantastische band met mijn favoriete worshipleader Roeland Smith. Ik heb even moeite om het te “pakken” maar zodra we Psalm 100 zingen in de versie van Psalmen voor Nu, gaat de hemel voor me open. Echt waar, en ik heb de indruk dat het voor velen meer in de zaal geldt.

Dick Westerkamp heeft de leiding, spreker is de Zuid-Afrikaan Duncan McLea over Openbaring 1, een goede toespraak maar in deze serie Kerkenpad gaat het daar niet allereerst over. Wat me opvalt (of eigenlijk valt het eerst Annette op en ik herken het) is dat het overgrote deel van de bezoekers bestaat uit dertigers en veertigers. Dat zijn dus mensen met een drukke baan, een druk gezin met alle problemen daarbij – en dan toch nemen ze een week van de vakantie apart om zich op te laden in Gods huis. Ik weet dat veel kerken dit een moeilijke generatie vinden: ze hebben nooit tijd, zijn nauwelijks voor het ambt te porren en binden zich nergens aan. Nou, daar geloof ik dus niks van op basis van jaren New Wine werk. Dertigers en veertigers investeren tijd, commitment en geld voor het koninkrijk. Als kerken zou er je alles aan gelegen moeten zijn om een deel van dat commitment te benutten. Daar is meer voor nodig dan een herhaalde oproep “doe nou eens mee”. Er is voor nodig dat deze generatie zich mede eigenaar van de kerk gaat voelen. Wil dat gebeuren, dan zal de gevestigde kerk ruimte moeten bieden, zeker, maar dan bid ik ook dat deze dertigers en veertigers wegen zullen vinden om ook echt de plaatselijke kerk te zegenen, ter verrijken en verder te helpen.

En eh, bedankt voor het lezen, dat helpt mij om deelnemer te zijn en toch een beetje beschouwer ;-). Er is hier overigens voor het eerst een shoarmatent. En weet je waar die vandaan komt? Uit Houten…

Het hele verhaal komt weer boven: de NCRV maakte een TV-aflevering rond Harry Kuitert, volgens de aparte formule dat de hoofdpersoon zelf de leiding had. Daartoe had dr Kuitert vier recensenten van zijn boeken, waaronder mij, uitgenodigd om met hem in discussie te gaan. Het was natuurlijk geen geringe verrassing. Ik had inderdaad door de jaren heen heel wat boeken van Kuitert gerecenseerd, zoals het ABC-boek en Zeker weten. Dat laatste boek had voor mij trouwens de deur dicht gedaan en daarna ben ik afgehaakt. Maar goed, ik besloot mee te doen. Elk van de vier gasten moest eerst op camera een vraag aan Kuitert stellen en dat zie je mij dan doen in de kerk van Breukelen. Daarna togen we naar een soort café waar het gesprek opgenomen werd. Ik herinner me nog dat ze mensen ingehuurd hadden die daar quasi aan de bar hingen. Het was een pittig gesprek waarin Kuitert soms fel werd. Maar ik vond het toch mooi dat hij ook uitgesproken critici zoals mezelf aan het woord liet.

Tja, wat is er geworden van Kuitert, en wat heeft het aangericht in de kerk? Ik ben zelf trouwens ook niet meer dezelfde als toen en besef meer dan ooit dat je bij het geloof bewaard moet blijven.

• zie de website voor alle afleveringen

Na de preek gaan we staan voor de herdenking van een overleden oudere dame uit de gemeente. Dan volgt een symboliek die ik niet kende: de ouderling, gevolgd door de predikant, brengt een zakdoek met de naam van de overledene naar de gedachtenis-nis achterin de kerk. Een apart idee met die zakdoeken maar het is wel iets moois; iemand vertelt me dat ze er blijven liggen tot het eind van het kerkelijk jaar wanneer de overledenen herdacht worden. Er blijken twee van zulke nissen te zijn: aan de linkerkant de gedachtenis-nis en aan de rechterkant de geboorte-nis. Daar zijn de namen te zien van wie gedoopt zijn; eerst in de binnenkant van de kaars die centraal staat en daarna in het geboorte-boek dat ter inzage ligt.

We gaan naar huis na een goede kerkdienst met een preek waar over valt na te praten.

Wat blijkt bij binnenkomst? Dat van die hoeden klopt, het zou een sensatie geweest zijn als ze zonder hoed was gekomen. Maar ze had best mijn nieuwe Montecristi Fedora#2 hoed op kunnen zetten want ik heb nog nooit zo’n bonte collectie gezien als hier. Je waant je eerder in de Ridderzaal dan in een zwartekousenkerk. En, tweede verrassing, vrijwel alle mannen hebben luchtig shirtje met kort mouwen zonder stropdas, dus ik ben zwaar over-dressed. Verder is het een mooie ruime lichte kerk met ontiegelijk veel mensen, duizend zitplaatsen die goeddeels gevuld zijn. Ik heb het kerkboek van mijn opa Bas Smouter (groenteboer in Kralingen) meegebracht en dat blijkt een goede keus: Statenvertaling en Oude Berijming, zij het in tegenstelling met opa’s kerkboek op hele noten gezongen.

De sfeer is vriendelijk, rustig en eerbiedig. Men kent duidelijk de regels die ik niet ken. Op tijd gaan staan en zitten is in elke kerk lastig, maar hier helemaal: telkens als we gaan staan bij een gebed, blijkt dat alleen een aantal mannen, verspreid over de zaal, gaan staan. Ik weet niet hoe dat geselecteerd is maar vermoed dat ik niet bij de selectie hoor, dus ik ga weer zitten. Ze hebben geen eigen predikant hier en een oude gastpredikant, ds. R. Boogaard, betreedt in jacquet de kansel. Een voorlezer leest de wet des Heeren en het tekstgedeelte over de Samaritaanse vrouw (Johannes 4: 1-18). Daarna spoeden we ons naar de preek, al zijn er tijdens een psalmvers nog snel drie collecten waarvan je de bestemming niet weet (de vierde collecte is bij de uitgang). Kennelijk geldt anderhalf uur als het maximum van de dienst want tegen die tijd werkt de voorganger een en ander snel af en dan staan we in twee minuten buiten.

Over de preek zelve, onderbroken door een tussenzang, heb ik niet veel te melden. De meeste gedachten zie ik op ruime afstand aankomen en inderdaad, “wij kunnen geen nagelschrap bijdragen aan ons behoud want alles ligt verzondigd”. Maar weet je: misschien gaat het ook niet om verrassende gedachten en exegetische vondsten. Een kerkdienst is bovenal samenkomen op de plaats des gebeds en voor Gods aangezicht staan. Dat heb ik er beslist ervaren en de duizend leden die hier samenkomen kennelijk ook. Het is trouwens een erg actieve gemeente. Op hun website zie je niet alleen een keur aan verenigingen, maar ook projecten als Maatjes en Taalmaatjes voor allochtonen, een maaltijdproject in ‘t Vogelnest en noem maar op. Een gemeenschap die zulke projecten van harte draagt, die is zo gek nog niet.

De smakeloze vernieling heeft, blijkens een artikel in De Stentor, ruim een week geleden plaatsgevonden. Onder het monument ligt de urn met de as van het echtpaar, die daar twee jaar geleden begraven is. Maar ik vind ook een verhaal uit de Volkskrant dat uit 1997 dateert en gaat over het graf van boer Jan de Vries dat er naast ligt. Dat mag natuurlijk totaal niet, een graf zomaar in de vrije natuur, ook al is het eigen grond. Wat blijkt? Boer De Vries was de meest eigenwijze inwoner van Apeldoorn en alle ambtenaren sidderden voor hem, zeker als hij met klompen waar de mest aan zat de raadszaal in stormde. Toen zijn einde naderde, heeft hij voor één piek tien vierkante meter grond van zijn zus en zwager gekocht en daar hebben ze hem begraven, zonder enige toestemming. Maar ja, zo liet de familie destijds weten: als ze hem eruit halen dan vallen er doden! Dat argument lijkt gewerkt te hebben want het graf is achteraf gelegaliseerd. En zus en zwager, alleraardigste stalinisten, zijn er later broederlijk naast gelegd! Ze komen nog voor in een artikel in Trouw uit 1999.

Deze avondwandeling eindigt niet met een stichtelijke overdenking. Wel met verbazing waar onverzettelijkheid tot de dood toe kan leiden. En met de tip om vooral het verhaal uit de Volkskrant nog eens te raadplegen, dat leest als een roman. De dochter van het echtpaar Luttikhuizen legde trouwens een handgeschreven briefje bij het geschonden monument met verzoek om tip over de daders, “want anders zal ik het hele bos moeten afsluiten”. En dat zou spijtig zijn, al was het maar vanwege het achterliggende verhaal.

Het boek Een kerk vol aanbidding! gaat in op de vraag hoe traditionele kerken ook nieuwere muziek kunnen toepassen om het zingen vorm te geven. Ronald pleit er voor om zowel oude psalmen als nieuwe liederen te zingen. Ook Henk Medema (uitgever) zal een inleiding houden. Daarna volgt het stilteconcert. Het optreden in Apeldoorn vormt de start van een aantal verstilde en troostende ‘stilteconcerten’ om bij God tot rust te komen. De concerten worden mede georganiseerd door Chananja, die ook de concerten van Sons of Korah organiseerde.

Ronald maakte diverse instrumentale piano-cd’s zoals Key of Eternity, Verlangen, Rust en Laten wij aanbidden, waarbij vooral de rust en stilte benadrukt.

De liederen van Peter van Essen (zangleider, liedschrijver en violist) worden in veel kerken en gemeenten gezongen. Hij is geliefd om zijn pure en doorleefde liederen (onder meer ‘Geprezen zij de Here’ en ‘Heerlijk is uw naam’) en zijn zeer gevoelige vioolspel. Hij maakte onder meer de cd’s Be Thou My Vision (met Jan Borger) en Musica Divina (met Jan Mulder). Met zijn stichting Bouw Uw Troon geeft hij cursussen en onderwijs aan muziekteams en in gemeenten.

Carin van Essen (liedschrijver, zangleider en hulpverlener) schreef onder meer themaliederen voor de EO-Vrouwzijndagen. Onlangs verscheen haar debuutalbum Pak van mijn hart. Carin zingt met passie en bezieling en weet mensen te raken met haar doorleefde liederen en vertolkingen van psalmen die gaan over nood, verdriet, hoop en stilte. Rust en stilte staan ook centraal tijdens de stilteconcerten, die bedoeld zijn om op adem te komen bij God.

Zoals ook Augustinus al zei: ‘Mijn hart is onrustig, tot het rust vindt bij U’. Zowel Ronald als Peter & Carin constateren dat er in het leven veel hectiek en stress is, waardoor het moeilijk is om tot rust te komen. Peter: “Als ik aan de piano psalmen zing, helpt me dat om rust te vinden bij God en me voor Hem te openen.” Voor alle ‘rustzoekers’ zijn de stilteconcerten bedoeld. Echte concerten, met alle moderne middelen en techniek, maar toch totaal anders. Carin: “Mooie, veelal geïmproviseerde muziek, diepzinnige teksten, oude bekende psalmen of nieuw geschreven psalmen, maken met elkaar een oase van bezinning en verstilling.” Tijdens de stilteconcerten komen ook de verschillende gemoedstoestanden van de psalmen aan bod, zoals vertrouwen, twijfel, blijdschap, verdriet of hoop.

De kerk is open vanaf 19.30 uur. Aanvang avond: 20.00 uur.

Welkom!
Ronald Koops