Maar het onaardse, het wonderlijke aan deze psalm is dat heel de geschiedenis volkomen rimpelloos wordt beschreven. Israëls verleden lijkt enkel glans en majesteit en schoonheid te zijn geweest. Als een glimmend gepoetst stuk metaal, waarvan wij zouden zeggen: bij nader toezien breekt die glans toch wel uiteen in een craquelé met vrij diepe groeven.

Een aantal voorbeelden. Toen de HERE honger over Kanaän deed komen “zond Hij een man voor hen uit” naar Egypte (vs. 17): Jozef die als slaaf verkocht werd. Geen woord hierbij over het misdadige plan van de broers, maar alleen over God, die dit ten goede gedacht heeft: “Hij zond een man voor hen uit”!

Dan de latere tijd in Egypte. Niet worden genoemd de harde slavenarbeid of de bijna-genocide. Niet de onwil van de Israëlieten om gered te worden, noch hun gebrek aan vertrouwen. Nee, er staat alleen: God maakte zijn volk zeer vruchtbaar, machtiger dan de tegenstanders. Die haatten hen en gebruikten list, maar God zond zijn knechten Mozes en Aäron en deed tekenen en wonderen. “Hij voerde hen uit met zilver en goud, en er was in hun stammen niemand die struikelde” (vs. 37). Is deze glanzende beschrijving al niet onaards, voor ons gevoel gespeend van de weerbarstige werkelijkheid?

Dat geldt nog des te meer bij de beschrijving van de woestijnreis. Neem nu alleen .de verzen 40 en 41: “Zij vroegen, en Hij deed kwakkelen komen, met brood uit de hemel verzadigde Hij hen. Hij opende de rots, en wateren” vloeiden, zij stroomden door de dorre streken als een rivier”. Zelfs wie de geschiedenis van de woestijnreis maar oppervlakkig kent, die weet in deze zinnen tussen elke twee woorden heel wat minder fraais in te vullen. “Zij vroegen”? Maar het was toch niet zomaar vragen? Het ging om een zondig gemor en om een terugverlangen naar Egypte, alsof het niet de HERE was die hen uitgeleid had.

‘Kwakkelen’? Daar lag tegelijk een oordeel in! “Hij opende de rots”? Maar eerst was Mozes vrijwel gestenigd en onder die grote druk tot zonde gekomen.

Eigenroem?

Wel, meer zou te noemen zijn, maar dit is genoeg om te laten zien: Psalm 105 is uitzonderlijk in het stralende licht dat valt op Israëls geschiedenis. Als we hier oog voor krijgen, dan houden we ons hart vast, denk ik: Is dit niet tè onaards, tè mooi? Ligt hier niet het gevaar van eigenroem?

Wij praten zelf in elk geval anders over ons verleden. De kerk is te laat geweest met sociaal besef. De kerk heeft de arbeiders van zich vervreemd. De kerk heeft altijd antisemitische tendensen met zich meegedragen. En nu is de kerk ongeloofwaardig voor de wereld door hopeloze verdeeldheid.

Kortom: we voelen ons veiliger door een toontje lager te zingen, menselijk bescheiden. Op zichzelf is dat ook zo gek niet. Doorgaans doen de Psalmen dat ook. Psalm 106 bijvoorbeeld zingt bepaald een toontje lager. En God heeft Psalm 105 en 106 als tweelingzusters naast elkaar gegeven. Psalm 106: 6-27 hoort bij Psalm 105 als schering en inslag. Al de ondankbaarheid en het gemor worden dáár juist belicht. “Onze” vaderen in Egypte sloegen geen acht op uw wonderen.” “Zij waren afgunstig op Mozes in de legerplaats” … het zijn precies de dingen die in Psalm 105 zo ontbreken.

En toch: de twee psalmen staan er allebei. Het toontje lager zingen en het lied op een verhoogde toon horen er beiden bij. En ik schrijf deze dingen omdat ik denk dat wij in onze kijk op de kerkelijke geschiedenis óók die beide melodieën moeten kennen. Ik ben er niet zo van overtuigd, dat het een kenmerk van zuiver geestelijk leven is om alleen maar een toontje lager te zingen over de geschiedenis. Ja, in het menselijk vlak doet het weldadig aan: “ze hebben tenminste geen pretenties”. Het punt is alleen: als het goed is hebben we wèl een pretentie. Namelijk dat de gemeente van Christus geregeerd wordt uit de hemel en dat Christus zich een gemeente vergadert van het begin der wereld tot aan het einde. Zeker, het zicht op dat werk van Christus wordt enorm verduisterd door de veelheid van zonden op kerkelijk gebied. Door al het bloed “dat vergoten is sinds de grondvesting der wereld, van het bloed van Abel tot het bloed van Zacharia, die omgebracht is tussen het altaar en het tempelhuis” (Lucas 11:50v). En door alle kerkelijk onrecht dat later gepleegd is.

Dat is echter allemaal geen menselijk gepruts in een menselijk zaakje. Maar het zijn menselijke zonden in de zaak van God! Vandaar dat er twee melodieën nodig zijn: de belijdenis van onze kerkelijke zonden èn de lofzang op Gods doorgaande trouw. Als wij binnen de gemeenschap van de kerk het geloof geleerd hebben en er nog steeds in gevoed worden, dan is dat toch aan God te danken en dan verdient Hij de dank daarvoor toch?

De glans van God

De combinátie van Psalm 105 en 106 kan ons misschien helpen om beide kanten van de werkelijkheid weer te gaan zien. Maar dan moeten we wèl het geheim van Psalm 105 kennen. En dat is dit: de onaardse glans is in werkelijkheid een bovenaardse glans. Het is het licht van Gods majesteit, dat hier als een gerichte lichtbundel op Israëls geschiedenis valt. Hier wordt niet over Israël, maar puur over God gezongen. Maar ja, hoe blijf je dan uit de buurt van kerkisme en farizeïsme en zo voort? Ik denk, dat het voorwoord van dezelfde Psalm 105 ons daarbij kan helpen. Een voorwoord, waarin er door de dichter aan ons getrokken en geduwd wordt, tot we in de goede positie zitten om zo’n bovenaards lied te zingen.

Na de algemene oproep om God te loven staat er in vs. 3: “Beroemt u in zijn heilige naam”. Dat is: prijs je rijk met Gods naam alleen. Zijn heilige naam: het gaat hier om de glans van God, die een ontoegankelijk licht bewoont. Hier kon zelfs niet staan: “beroemt u in Gods werk in de geschiedenis”, want daar zit altijd ook een menselijke component bij. Zijn heilige naam echter, dat is Hij alleen. Roem in die rijkdom alleen!

Vervolgens wordt gezegd: “Vraagt naar de HERE en zijn sterkte” (vs. 4), want daar gaat het in deze psalm over. En: “Gedenkt aan de wonderen, die Hij heeft gedaan” (vs. 5), want daar wil nu de aandacht op gevestigd zijn.

Al deze aansporingen, voordat in vs. 7 de eigenlijke psalm begint, zijn te zien als duwtjes van de Heilige Geest om ons eerst in de juiste houding te zetten voordat we deze gevaarlijke maar prachtige lofpsalm .zingen. We moeten leren te zingen over Gods genade door alles heen. Wie zó voor Gods aangezicht staat, die kan het zuivere loflied zingen van Gods doorgaande werk in een onzuivere geschiedenis. Zo mogen wij ook over de geschiedenis van de kerk in ons land zingen. Bijvoorbeeld over het wonder van de 19e eeuw, of over de zegen van God in onze eigen kerken. Zolang we dit lied maar zuiver houden, en … zolang we ook Psalm 106 kennen!

Ik haal deze oudere studie (uit Opbouw, januari 1990) naar voren naar aanleiding van de Tekst & Twitter van vandaag over Psalm 105.

Naar aanleiding van Esmée Wiegman: “Klimaatbeleid niet alleen baseren op wetenschap”, vandaag in de Tweede Kamer.

Er is voortdurend discussie over de exacte gevolgen van CO2-uitstoot voor het milieu. Er is voldoende gedoe over om ruimte te scheppen voor “milieu-sceptici” die zich afvragen of het allemaal wel zo’n vaart loopt. Uit de bijdrage van mw. Wiegman leid ik af dat daar nu opnieuw aanleiding toe is: “Als er binnen het gerenommeerde IPCC verkeerde cijfers rondgaan over het tempo waarin het gletsjerijs smelt, dan is dat een slechte zaak”. En zeker als er bewust gerommeld wordt. Maar ik ben het van harte met deze CU-politica eens dat je hieruit niet moet leren dat het allemaal onzin is, maar:  ”Beter is het om naast wetenschappelijke inzichten de discussie te stoelen op principes van rentmeesterschap, rechtvaardigheid en eerlijk delen. Want, hoe eerlijk is het dat een klein deel van de wereldbevolking in korte tijd de enorme wereldvoorraad aan grondstoffen als olie en kolen er doorheen jaagt, en de vieze uitstoot (het gaat niet alleen om CO2) laat voor wat het is?”

Daar ben ik het nu eens helemaal mee eens. Ik héb al wat zien bewijzen door wetenschappers! En wel te verstaan: wetenschap is prachtig, maar zal nooit genoeg zijn om als enige ons te wijzen hoe wij zullen leven. Dat is gewoon teveel gevraagd aan de wetenschap. Ter vergelijking: ik heb ná de kredietcrisis de econoom Bob Goudzwaard nog eens geïnterviewd en hij zei gewoon nog precies hetzelfde als toen geen mens hem geloofde, en op die zelfde rustige manier: “We zijn achter geld aan gaan hollen en dat is de fout. Geld is geen deel van de schepping, zoals grondstoffen dat bijvoorbeeld wel zijn. Geld is een luchtbel en het is fout om dat als enige waarde te kennen, in plaats van de dingen die ertoe doen”. Welnu, deze Bob Goudzwaard is natuurlijk een goede wetenschapper, econoom, en hij heeft in elk geval Wouter Bos in de klas gehad. Maar wetenschappelijk kun je alles bewijzen en daarin lag niet zijn geloofwaardigheid. Die lag erin dat hij de waarheid sprak: we zijn “Genoodzaakt goed te wezen”.

Terug naar de milieuwaarden. Fantastisch dat er allerlei onderzoek gedaan wordt, ik zie ook het nut van conferenties en internationale afspraken. Maar diep in mijn hart voel ik dat het om méér gaat dan een beetje meer of minder CO2. Het gaat inderdaad om rentmeesterschap, rechtvaardigheid en eerlijk delen – en dat gaat van au. En dan steun ik graag die politici die de durf hebben om niet hun kiezers naar de mond te praten maar de samenleving bij de les te houden.

O ja, en nog gefeliciteerd dat jullie tien jaar bestaan!

Toch is het een degelijk stuk werk. Het mooie eraan vind ik dat zestig jaar ontwikkelingshulp kritisch wordt doorgelicht zonder in cynisme te vervallen. Want dat is natuurlijk wel erg makkelijk: er gaat ruim voldoende fout om te ‘bewijzen’ dat hulp toch niet werkt. De hoofdlijn van het rapport is die van bescheidenheid: zowel ons schuldgevoel over een koloniaal verleden als het inspirerende vergezicht van de millenniumdoelen maakt hulp nog niet efficiënt. Veel Afrikaanse landen zijn er nu nog net zo aan toe als 50 jaar geleden, terwijl Aziatische landen een enorme stap voorwaarts hebben gezet. En dat verschil komt niet door ontwikkelingshulp.

“Hulp is nooit onschuldig” stelt het rapport en dat is ook zo. Als ik langs bedelaars loop, voel ik me een bruut als ik gewoon doorloop en tegelijk werk ik mee aan deze misstand als ik wel een paar euro geef. Datzelfde gebeurt op internationale schaal: je kunt mensen niet laten vallen en tegelijk plaats je landen in een afhankelijke positie en werk je corruptie en onverantwoordelijk gedrag in de hand. Er is hier niet één sluitend antwoord op en daarom moet je ook niet van je stoel vallen als bepaalde projecten niet hebben gewerkt. Wat mij betreft zitten er in het rapport meer verstandige lessen dan ik er tot heden van geciteerd zag. Wat ik dan minder te begrijpen vind is dat de opstellers bepleiten om een enorm nieuw instituut “NL-AID” in het leven te roepen dat alle hulp coördineert. Dan heb je net voorbeeldig geanalyseerd dat het maakbaarheidideaal een illusie is en dan tuig je een nieuw instituut op dat wel in staat zou zijn om effect te garanderen.

Hiermee hangt een andere tegenstrijdigheid in het rapport samen. Men wil een enorme sanering uitvoeren onder de ngo’s (hulpverleners die niet van de regering zijn): concentratie op tien landen en liefst via één instituut. En dat ene instituut kiest dan weer een Nederlands thema zoals “watermanagement” of zo. De Raad oppert ook een meer gewaagde themakeuze: “Nederland heeft altijd veel waarde gehecht aan de civil society, en is internationaal een koploper als het gaat om het bedrag dat voor ngo’s beschikbaar is. Het denken over de betekenis van de civil society is internationaal nog maar matig ontwikkeld, en hier ligt een unieke profileringskans.” Daar valt veel voor te zeggen, om de eeuwige tegenstelling tussen “eigen verantwoordelijkheid” en “de politiek” te doorbreken. Maar juist in dat licht is het merkwaardig dat particuliere en identiteitsgebonden organisaties in het rapport onderbelicht blijven. Onderbelicht, zeg ik, want ze worden wel degelijk benoemd.

Wat een prachtige rol kunnen juist deze organisaties spelen bij ontwikkelingswerk, denk aan ZOA en Woord en Daad, om dicht bij de mensen de verantwoordelijkheid te stimuleren in plaats van over te nemen. Graag zonder hoogmoed overigens, want de kritische noten uit het WRR-rapport blijven wel degelijk overeind. De bescheidenheid waarmee het rapport begint lijkt me het belangrijkste.

Daarbij moet me van het hart dat ik niet overtuigd ben door de klaagzang van ChristenUnie en SGP over het feit dat minister Koenders weigert om de giften die ZOA en Woord en Daad bijeen gebracht hebben, te verdubbelen. Hoor eens hier: het betrof een incidentele geste van de minister aan de gezamenlijke hulpactie. Het heeft niets te maken met discriminatie van christenen of zo: die zijn ruim vertegenwoordigd in de SHO. Het heeft nu eenmaal zowel voor- als nadelen om daaraan mee te doen. Organisaties als TEAR delen in die gezamenlijkheid en dat heeft als nadeel dat ze niet meer zelfstandig mogen werven, en als voordeel dat ze mee mogen delen uit de gezamenlijke actie. Tel uw zegeningen, ZOA en Woord en Daad en benut de gaven onder gebed en samen met uw christelijke partners in de getroffen gebieden. Het is beter om alleen alarm te slaan als dat volledig terecht is.

• Naar aanleiding van EO “Deze Week”, Radio5, zaterdag 20:35

Je kunt op verschillende manieren meedoen: heb je iets met Twitter, dan kun je “follower” worden van tabkerk. Je krijgt dan vroeg in de nacht twee berichtjes: de dagtekst van het NBG-rooster en één gedachte of vraag daarbij van mij. Bovendien kun je via Twitter zelf reageren.

Heb je niks met Twitter (en ook daar valt wat voor te zeggen…) dan kun je steeds de laatste bijdragen hier in de rechterkolom vinden of nog verder uitgewerkt op Tekst & Twitter bij de Tabernakelkerk. Zelf vind ik de derde mogelijkheid aardig: ontvang een dagelijkse email met de tekst van de dag, de korte gedachte erbij en de link om dat gedeelte prachtig te laten voorlezen. These days is Bas Plaisier de voorlezer, maar dat verandert natuurlijk steeds.

Ik hoop dat het echt een stimulans kan zijn om dagelijks je Bijbel te pakken. Mij helpt het al vast in die richting, dat is al wat bereikt. Verder ben ik benieuwd wat er van deze boreling wordt!

Waarschuwing: sla dit stukje over als je niet van techniek houdt.

Wie van de browser Chrome het “dev channel” gebruikt, heeft een proefversie in huis waarop je kunt zien hoe het wordt. Dat is des te meer interessant omdat je daarmee meteen kennis maakt met hoe werken onder het toekomstige OS Chrome zal zijn.

En dat houdt in: straks doe je alles in je browser, met “extensies” die doen wat losse software doet, maar dan binnen je browser. De laatste twee weken stromen de nieuwe extensies binnen en dat levert een discussie op over de veiligheid. Als je een nieuwe extensie installeert, meldt Google keurig welke privacy-implicaties dat heeft en of je dat wilt. Maar dat gaat soms wel heel ver: zicht op al je browser-info is al het minste, maar ook toegang tot je harddisk en meer hoort daar bij. Hetgeen ook logisch is als dit soort Apps de vroegere software moeten vervangen.

Begin deze week was er ophef rondom de Twitter-client Chrome Bird, waarbij je een waarschuwing kreeg dat er nu nóg meer bevoegdheden nodig waren. Iemand schrijft: “I liked it very much until the latest version required me to give access to my browser history and private data on ALL webpages! Sorry little bird, this is to much trust…”. De ontwikkelaar legt uiteraard uit dat dit allemaal geen punt is en zo.

In zekere zin is het een oud probleem. Maar het nieuwe vind ik wel dat deze soort software vaak door een eenzame Chinese knaap of zo wordt gemaakt. Zulke vrienden vertrouwen lijkt me nog wat lastiger dan rekenen op grote firma’s als Google. Merken we straks dat iemand in Verweggistan middels keylogging alle passwords weet of massaal onze correspondentie heeft gedownload?

Ik zou graag meer lezen over deze nieuwe versie van een oud probleem. Liefst door me gerust te stellen, want het werkt wel erg handig, die extensies.

Pieter van Kampen was jarenlang panellid van het radio-programma Deze Week. Vanavond om 20.35 uur Radio 5 ben ik te gast in een speciale aflevering.

Afgelopen zondag overleed ds. Pieter van Kampen en donderdag was ik op zijn begrafenis. Ik herinner me hem zo goed als een warme vent met een interesse zo wijd als de wereld – en met Jezus in het midden daarvan. Pieter wist ontzettend veel; in een preek over Efeze zou hij zomaar kunnen uitleggen hoe Pualus van de synagoge naar het stadium had moeten lopen, of zo. Hij is echt nog van vóór de tijd dat je in preken persoonlijk moest worden. En tegelijk was hij juist persoonlijk en transparant.
Een mooie herinnering aan Pieter vind ik een prekenbundel die hij deze zomer nog uitgaf, vooral voor plaatselijk gebruik in Vlaardingen. “Meer dan…” is de titel en Pieter beschrijft er eigenlijk gewoon zijn bewondering voor zijn meester in. Hoe Jezus meer is dan Abraham, meer dan Mozes en zeker meer dan wij. Hij mediteert over de terugblik van Paulus op z’n leven, in de brief aan de Filippenzen. Die terugblik is niet zo op te vatten alsof Paulus al zijn ijver achteraf slecht vindt. Nee, hij heeft als Farizeeër ook goede dingen mogen doen. “Maar – dat is de wending in het gedeelte – ‘t is niet goed genoeg! Zolang ik me alleen maar vergeleek met de eisen van de Joodse godsdienst, was ik ervan overtuigd dat ik het heel goed deed. Maar toen kwam die andere Norm in mijn leven: toen leerde ik Jezus kennen! Toen ik zag hoe Hij met de Joodse Wet omging, met de voorschriften van zijn Vader, toen keek ik naar mezelf en dacht ik: wat ik hier doe, is lang niet goed genoeg… ‘t Was allemaal héél goed wat ik deed en ik was tevreden met mijn niveau van omgang met Gods Wet, tot ik een nieuwe maatstaf leerde aanleggen; toen viel ik gigantisch door de mand”.
Ik weet zeker dat Pieter zó, net als Paulus, terugkeek op zijn eigen werk. En zo alleen hebben we hem ook kunnen laten gaan. Zonder “heiligenverering” want dat was hij niet eens, maar wel dankbaar voor iemand die mij persoonlijk onder meer geleerd heeft om echt te luisteren naar de vervolgde kerk. En ook iemand die op een geloofwaardige manier een hartelijk geloof in Gods genezende kracht combineerde met de diepe overtuiging dat God ons niets verschuldigd is en dat door alles heen onze tijden in zijn hand zijn.

Vanmiddag mocht ik in Apeldoorn, samen met voorgangers van andere kerken, het eerste exemplaar in ontvangst nemen van “Studiebijbel in perspectief”; zie voorpublicatie

Kerken die blijvend in het midden laten welke vertaling er gebruikt wordt, of kerken die blijvend de schriftlezing projecteren op het scherm, dragen er aan bij dat gemeenteleden steeds minder hun Bijbel bij zich hebben in de kerk. Ik zie het concreet gebeuren in gemeenten waar ik vaak preek en waar ze “de keuze aan de dominee laten”. En dat is een slechte ontwikkeling.

Als je in de Nederlands Gereformeerde Kerken een keuze wilt maken voor de overzienbare toekomst, dan zal het de NBV moeten zijn en ik hoop dat steeds meer kerken dat doen. Daarom juich ik het erg toe dat er Bijbelstudiehulp komt die gebaseerd is op de NBV. Niet om die vertaling als onaantastbaar te beschouwen of zo, maar wel in het nuchtere besef dat dit in elk geval de vertaling is die de mensen in handen hebben. Natuurlijk mag en moet een Studiebijbel op- en aanmerkingen maken bij de vertaling en dat gebeurt in deze uitgave ook vrijuit, maar voor zover ik kan zien is het akelige zinnetje “er staat eigenlijk” vermeden en dat is winst. Want er staat eigenlijk Hebreeuws of Grieks en dat proberen we te vertalen, hoe gebrekkig elke vertaling ook is.

Het blijft overigens aardig: de Studiebijbel geeft soms aan wat er “lett.” (letterlijk) staat. Dat kon bijvoorbeeld niet uitblijven bij Johannes 1: 18 waar we in de NBV lezen “het woord is mens geworden”. Wie maar een beetje theoloog is, steigert daarbij want er staat toch “vlees” en daar is alleen al het begrip incarnatie van afgeleid. Dus “het woord is mens geworden” is wel erg kort door de bocht vertaald, vindt een theoloog, en inderdaad: de Studiebijbel merkt op “lett. ‘het Woord is vlees geworden’”. En weet je hoe ze dat begrip dan in de volgende zin uitleggen? “Johannes legt een sterke nadruk op de werkelijkheid van de menswording”.

Er is wel een overdaad aan Bijbels en Studiebijbels op de markt. “Studiebijbel” was voor mij sinds jaar en dag aanduiding voor de lange rij witte boeken die het Centrum voor Bijbelonderzoek uitgeeft. Dit Centrum doet op dit moment verwoede pogingen om een internetversie aan de man te brengen. Vorig jaar kwam de “NBV Studiebijbel” op de markt, een uitgave in één dik deel waarin de hele NBV-tekst met enkele aantekeningen onderin, Vanmiddag is daarnaast de “Studiebijbel in perspectief” gepresenteerd, van dezelfde uitgever Jongbloed, 1872 pagina’s dik en € 79,50 waard. De Studiebijbel in perspectief bevat de bijbeltekst van De Nieuwe Bijbelvertaling aangevuld met verklaringen van moeilijk te begrijpen verzen. Perikopen worden in hun geheel verduidelijkt. Ieder bijbelboek is voorzien van een inleiding, met daarin aandacht voor de historische context en voor heilshistorische lijnen. Je zou het een Bijbel-met-kanttekeningen in één deel kunnen noemen.

Ik vind het een mooie bladspiegel: de tekst van de Bijbel met daar omheen eerst in blauw de verwijzingen naar verwante Bijbelgedeelten en verder er omheen gegroepeerd een soort Kanttekeningen bij de NBV en ten slotte na elke pericoop een “Toelichting” die het gedeelte in bijbels perspectief zet. Hulp bij het begrijpen van de tekst. Verklaring van begrippen. Toeristische tips soms ook wel. Je moet dit boek niet kopen om uit te vinden “wat heb je eraan in je persoonlijk leven”. Wel om te begrijpen wat er staat en er dan verder over te praten. Want er staat enorm veel in. Als gezegd was er eerder ook al een “NBV Studiebijbel” verschenen. Die schijnt een beetje schriftkritischer te zijn of zo. Maar mij valt vooral op dat de huidige uitgave veel en veel meer informatie bevat. En er bleek zelfs nog plaats voor een “Kleine encyclopedie” van de Bijbel in 120 dicht bedrukte pagina’s. Alleszins de moeite waard voor wie 80 euro heeft, en scherpe ogen of een vergrootglas.
(foto’s: Richard Vervoorn)

Studiebijbel in perspectief
gebonden uitgave
1872 pagina’s
ISBN 978-90-6539-340-1
prijs: € 79,50

Eerlijk zijn: het komt mede doordat ik geheel tegen mijn aanvankelijke idee in toch aan de Twitter geraakt ben. Moest dat nou? Ik weet het eigenlijk nog niet, maar ik wil het wel proberen. Ik ga niet posten welk eten ik kook (vandaag heb ik net hummus gemaakt en daarbij straks een couscous met veel groenten, dank u), maar vaak wil ik toch wel even kwijt welke gasten ik spreek bij radio, welke dingen me bezig houden door de week en wat ik meen te moeten preken op zondag. Te weinig voor een blogpost, maar misschien geschikter voor Twitter? Ik hoop het spoedig uit te vogelen. En in elk geval weer eens een facelift, moet je maar denken. Vorige was al weer drie jaar geleden!

Maar één opmerking bleef bij me hangen, van dr. Jan Hoek. Die merkte op: het is in elk geval winst dat men nu niet meer werft op het thema “ga theologie studeren” maar “overweeg om dominee te worden”. Dat haalde heel wat herinneringen bij me boven, aan de tijd dat ik – jaren geleden – mijn eerste jaar theologie deed aan de Vrije Universiteit. Daar zaten nogal wat hoogleraren met twijfelachtige reputatie en menigeen fronste zijn wenkbrauwen dat ik daar studeerde. Nou ben je daar zelf ook nog bij en dat heeft me nooit zo gestoord. Maar wat al gauw niet leuk meer was, dat was de sfeer onder de studenten die zó negatief was over de kerk. Theologie studeren dat kon, als je maar benadrukte dat je nooit dominee wilde worden.

Daarbij vergeleken is het inderdaad een verademing om op zo’n site van de PKN te lezen: Wil jij dominee worden?
Overigens als heeft m’n eigen opleiding de TUA dit jaar als spreuk “Theologie niks voor jou? Kom nou” – dus het kan raar lopen. Maar verder, als je het mij vraagt: ik ben nog elke dag dankbaar dat ik dominee mag zijn…

Annette en ik, Lotte en Karel zijn zojuist rondom de herdenking van de val van de muur een paar dagen naar Berlijn geweest. Het “Fest der Freiheit” heette het en het raakte me opnieuw. Bij de herdenking rondom de Brandenburger Tor (een draak van een monument overigens) waren we aanwezig in de massa en in de regen, en we bezochten verschillende muur-gerelateerde spots. En verder waren we gewoon toeristen:

Bij deze historische herdenking heb ik ook nog eens nagezocht hoe ik er destijds als gelovige tegen aan keek, tegen al deze imponerende gebeurtenissen. Ik vond terug:

• Spannende tijden (jeugdblad Verkenning januari 1990
• Leegstand in het Europese huis (Koers 2 februari 1990)