Leven in hoop, op stevige basis
“Geprezen zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus” - zo begint Petrus zijn eerste brief en wat een mooi begin is dat. Want leven is loven en als je niet meer kunt loven dan ben je zo dood als een pier. Je bent pas echt rijk als je aan het eind van je leven met recht kunt zeggen: voor elke dag mij hier gegeven breng ik u een danklied toe. Is dat haalbaar? Petrus in elk geval leeft ons dat voor en zonder zo’n eeuwige glimlach alsof het altijd halleluja zou zijn. Dat doet hij op de enige basis die daarvoor toereikend is: Christus is opgestaan uit de dood. Zelf gezien.
- Beluister preek over 1 Petrus 1: 3-5
Geplaatst: Sunday 23 March 2008 in Thema: Preken beluisteren.
Reacties: nog geen
Ik had iemand op bezoek die niet kerkelijk opgevoed is, maar wel geïnteresseerd is geraakt. Alleen, zei ze, met Jezus heb ik wel wat moeite. En welke moeite dan, vroeg ik. Nou, dat het zo erg met hem was dat hij door God verlaten werd.
Vandaag, in de lofprijzingsdienst, heb ik over Psalm 46 gesproken. Eén van de mooiste psalmen, vind ik zelf. Over God als een burcht waar je veilig bent. Nou valt er wel wat op te merken bij die Psalm. Bijvoorbeeld “Een rivier, wijd vertakt, verblijdt de stad van God”: maar er Ãs helemaal geen rivier rondom Jeruzalem. Dat is een van de pijnlijkste punten aan de locatie van de heilige stad: geen rivier. Eigenlijk kun je het maar op één manier opvatten, want er is één rivier die inderdaad de stad Gods verheugt.
‘Ik verzeker je: nog vandaag zul je met mij in het paradijs zijn.’ - met deze woorden opent Jezus midden in de helse pijn de poorten van het paradijs. En dat is het belangrijkste waar hij voor gekomen is. Maar twee hangen met Christus aan het kruis; één zal aangenomen en één achtergelaten worden. Dat is de ingrijpende werkelijkheid van deze tekst. Wat zit daarachter en hoe zit dat bij onszelf?
Vandaag een doopdienst, waarbij zes kinderen gedoopt mochten worden. Zoals het krijgen van een kind ingrijpend is - en voor altijd, zo is ook het ontvangen van de doop ingrijpend - en voor altijd. Paulus was zeer onder de indruk van wat de doop betekent: weet je niet dat wij allen die in Christus gedoopt zijn, in zijn dood gedoopt zijn? Dat bewustzijn speelt op de achtergrond in onze tekst van vandaag
“Jullie zijn het licht in de wereld” zegt Jezus tegen zijn leerlingen. En een rij lichtjes samen is een kandelaar en die kandelaar is dan ook een bijbels symbool voor de gemeente. Maar wat hebben die twee met elkaar te maken: wat kan de kandelaar betekenen voor het licht en hoe komt het licht van God op de kandelaar?
Ik was vorige week een van de zeven miljoen Nederlanders die naar Peter de Vries keek. En ik ben daar niet trots op. Ik zal niet zeggen dat ik er spijt van heb, want dat is niet helemaal waar. Maar ik vraag me achteraf wel af: wat dreef mij nou eigenlijk om daar twee-en-een-half uur naar te kijken? En dat ben ik eens gaan vergelijken met wat Jezus bedoelde toen hij het had over honger naar gerechtigheid.
Onze jongelui hebben op Rockcat stil gestaan bij bijbelgebruik. We geloven dat de Bijbel heel belangrijk is, en dat hij het Zwaard van de Geest is, maar hoe gebruik je hem? De hoofdzaak van vanavond, vanuit Jesaja 55, is: Gods Woord werkt - altijd. Zoals de regen iets bewerkt op droog land, zo doet het levend water van Gods Geest dat ook.
Vandaag begint de week van gebed en daar besteden we ook in de kerk aandacht aan. Een week vanuit het geloof dat God luistert als we tot hem bidden. Maar ook een week om onszelf en elkaar eraan te herinneren dat je tijd en ruimte vrij moet maken voor gebed, want dat gaat niet vanzelf. Het thema is dit jaar “Bidden met open handen”. Dat hoeft geen teken te zijn van hoe dicht je bij God bent; het kan juist nodig zijn wanneer je handen leeg zijn en je de weg kwijt bent. Dat leert ons in elk geval de Psalm die we vandaag lezen, Psalm 143.